این دفعه میخوام از شب یلدا بنویسم.

این شب   چله ای که میخواد بیاد منو یاده خیلی چیزی میندازه !!!!

میدوتید این دفعه اولین شب یلدایی هستش که ۱ نفر که من خیلی دوسش داشتمو دارم پلومون نیست !!!!!!!!  

اون یه نفرم بابایی نازمه  که ایشاالله خدا رحمتش  کنه!!!!!!

فقط یه چیز  اگه این پستو داری میخونی ما بین   ۱فاتحه  واسش  بخون  ممنون   میشم!!

یه چیزم اضافه شد به چیزا یا کارایی که انجام میدیمو بابا ییم پلومون نیست .

حالا بیخیال من پارسال شب یلدا بیمارستان بودم همه اومدن دیدنم غیر از یه نفر که خیلی حال دادم   بهش ولی نا مهربونی کردو یه سر به من نزد !!!!   بازم بیخیال

ولی پارسال بیمارستانم حال داد مامانیم اومد خالهام اومدن   در ضمن باباییمم اومد  برام چیزایی که میخواستمم خریده بود پفکم خریده بود این قده حال داد بازم میگم یادش بخیر !!!!!

ولی امسال یه سری فرقا با پارسال داره اولیش این بود که بابام نیست دوومیش اینه که عوضش عشقم هست پلوم نیست ولی یادش که پلومه این ۲تا بر عکس پارسالان چون پارسال از هم جدا شده بودیم(طلاق گرفته بودیم)  بابا باورتون نشه من همش ۱۷ سالمه  ولی امسال با همیم ..

حالا در کل فقط اینو میگم ایشالا امسال شب یلدای خوبی واسه همتون باشه دعام کنید واسه من چیزی پیش نیاد.

قربونه دوستای گلم بشم من یا علی فعلا.

در ضمن اگه بد تموم کردم معذرت

دوست دارم هر کی خوند جواب بده  واسه همین نظر خواهیو فعال می کنم واسه این پست !!!!!!!

اینم سوال (قشنگترین جمله ای که تا الآن شنیدی چی بوده؟؟؟؟؟)  

خیلی خوشهال میشم که نظر دوستای گلمو بدونم پس نظر یادتون نره !!!!!

فدای دوستای گلم بشم یا علی فعلا .

تو نمي تواني روي شانه من آشيانه بسازي .

پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدمها را خوب مي دانم اما گاهي

پرنده ها و آدمها را اشتباه مي گيرم .

انسان خنديد و به نظرش اين خنده دارترين اشتباه ممکن بود

پرنده گفت : راستي چرا پر زدن را کنار گذاشتي ؟

انسان منظور پرنده را نفهميد اما باز هم خنديد.

پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است

انسان ديگر نخنديد.

انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد چيزي که نمي دانست چيست

شايد يک آبي دور – يک اوج دوست داشتني .

پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را نيز مي شناسم که پر زدن از يادشان رفته است .

درست است که پرواز براي يک پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نکند فراموش مي شود .

پرنده اين را گفت و پر زد

انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اينکه چشمش به يک آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ

بالاي سرش آسمان بود وچيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد.

آنوقت خدا بر شانه هاي کوچک انسان دست گذاشت

و گفت : " يادت مي آيد ؟ تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟

زمين و آسمان هر دو براي تو بود اما تو آسمان را نديدي

راستي عزيزم بالهايت را کجا جا گذاشتي ؟ "

انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس کرد

آنوقت رو به خدا کرد

 وگريست...